Vergeet je nietje

Jij

De stempel die jij op mijn leven drukt

Mijn hart, mijn zijn,

Mijn verdriet, mijn verleden,

Gedompeld, onder jouw pijn gebukt

 

Je lichaam kapot, je geest onverslaanbaar

je gevoel heel alleen, verkleumd van de kou

Waarom liet het leven je niet gewoon leven en

heel kleurrijk zijn, wie je zo graag wou?

 

Jij,

Een held in het strijden, de gevechten met ziekte

Met verdriet en met pijn en ander leed

Geen mens die het wist, het ondraaglijke lijden

Wat je solo, heel eenzaam, in stilte deed

 

Een eremedaille voor Lef en voor moed

En vooral voor onmeetbare doorzettingskracht

Ondanks de ellende wist jij ook te lachen

Onneembaar van buiten, je kern warm en zacht

 

Jij

Ik zie nu je ogen in mijn kind in mijn zus

In fietsers en andere passanten op straat

Verstopt in de massa, ver weg, haast onzichtbaar

Maar steeds weer op zoek, herken ik je gelaat

 

Mijn tranen nog hier, jouw lichaam verdwenen

Onzichtbare tekens, ben jij dat nou?

Kan ik met je praten? Hoe moet ik het zeggen?

Weet jij wel hoeveel ik van hou van jou?

 

Jij

Je was, en je bent, en zal nooit anders worden

Haast immer aanwezig, je bent mijn al

Zonder praten begrijpen, uniek onvervangbaar

 

JIJ

Die ik echt

Nooit vergeten zal